sögnin að mega

Ísak vann heimaverkefni í íslensku um daginn. Hann átti t.d. að beygja sögnina mega í nútíð og þátíð.

Eitthvað misskildi hann orðið og beygði það:

• að mega
• míg
• meig

Hann er samt ekki flámæltur.

Í morgun þegar ég var að keyra upp í skóla (eftir að hafa þurft að dæla lofti í dekkið á bílnum #%%## sem verkstæðiskarlinn gerði ekki nógu vel við) varð mér litið upp til fjallanna. Þau voru snævi þakin og yfir mig kom þessi notalega tilfinning yfir því að veturinn væri í þann mund að bresta á. Rómantíkin tók öll völd enda veðrið með eindæmum fallegt, ég reyndi að sjálfsögðu að horfa raunsætt á málið þe. muna að svona til lengdar þá er ég enginn sérlegur aðdáandi ófærðar og að kannski mér þætti þetta svolítð snemmt. Núna horfi ég eingöngu raunsætt á málið þar sem allt er að verða á kafi í snjó, það er kalt úti, ekkert skemmtilegt í sjónvarpinu sem hefði verið til að toppa allt. Ég þurfti t.d. í þessum hríðarbyl að keyra út á bensínstöð og dæla í helv.... dekkið (af því að Þórhallur benti mér ekki á það fyrr en rúmlega 6 í kvöld að ég hefði nú getað farið og látið gera við það). Það er ekkert rómantískt við það, býst við að endurtaka leikinn nokkrum sinnum á morgun. Ætli ég þurfi virkilega að skafa bílinn á morgun???

Ég þakka mínu sæla fyrir að hafa ekki verið búin að lofa börnunum meiru en það að ég lofaði Ísak því að ég skyldi kaupa fyrir hann skólatösku í útlöndum. Ætli það verði ekki það eina sem verður keypt. Býst fastlega við því að taka með mér nesti já eða selja eitt stykki nýra meðan ég er ytra, frétti í dag að það fengist ágætis verð fyrir svoleiðis í Mexíkó....fínt líka að fá það borgað í dollurum og þurfa ekki að skipta úr krónu druslunni. Það er nú samt eitthvað rómantískt við að taka með sér nesti. Amma á Seftjörn steikti t.a.m. alltaf mikið af kótelettum í raspi fyrir ferðalög, þær smökkuðust einstaklega vel kaldar. Svo aftur á móti hefur maður heyrt að skammtastærðir í Ameríku séu á við fjölskyldupakka hér á landi svo það er alltaf hægt að skjóta saman. Ég reyni samt að vera bjartsýn og stefni á það að geta keypt dollarann fyrir 120 kr. jahh nei segjum 125 kr.

Staða ungra foreldra.....já mér er ansi heitt í hamsi :o)

Mikið varð ég ánægð að sjá Ísland í dag í dag. Ég fagna því að umræða um unga foreldra sé jafnvel að fá á sig aðra mynd en oft hefur verið í fjölmiðlum. Hingað til hefur mér þótt umræðan einkennast um of af þeirri raun að eignast barn of ung(ur) og hefur því miður birst á leiðinlegan hátt. Hver hefur t.d. ekki heyrt af stelpunni sem fermdist ólétt eða þaðan af verra lét skíra barn sitt um leið og hún fermdist. Mér hefur lengi gramist sú tilhneiging ,,okkar” sem eignumst börn of ung bæði að fegra hlutina fyrir almenningi og svo aftur að pirra okkur á því viðhorfi sem við mætum í samfélaginu. Auðvitað er svekkjandi að vera dæmdur fyrir ,,mistökin“ það þekkja allir sem hafa lent í þeirri gryfju :o).


En að kjarna málsins sem eru kjör ungra foreldra, foreldra undir lögaldri. Það hlýtur að teljast ótækt í samfélagi þar sem engin markviss stefna gildir varðandi kynheilbrigði unglinga (önnur en að frá árinu 1999 og fram til ársins 2010 er markmiðið að tilfellum fóstureyðinga og klamydíutilfella skuli fækkað um helming – væri gaman að sjá þær tölur í dag) að ekki skuli vera nokkuð ákvæði í kerfinu sem tekur tillit til þessa hóps. Margoft hefur það verið rætt hversu há tíðni þunganna og fóstureyðinga er í yngsta aldurshópnum hér á landi í samanburði við hin Norðurlöndin. Umræðan virðist samt aldrei komast almennilega upp á pallborðið, þó að vísu hún hafi ratað inn á borð þingmanna. Rannsóknir benda t.a.m. til að kostnaður af ótímabærum þungunum og kynsjúkdómum sé hærri en ef hrint væri í framkvæmd markvissri stefnu í forvörnum á þessu sviði. Sem betur fer er þó nokkuð af áhugamönnum um þessi málefni sem hafa haldið úti síðum og ýmiskonar fræðslu sem miða að því að stuðla að kynheilbrigði unglinga þannig að umræðan þokast hægt í rétta átt. Það er þó eitthvað sem hefur verið að gerast á allra síðustu árum.

Kynfræðsla í skólum er víða ansi bágborin, enda er lítið fjallað um þennan þátt í Aðalnámskrá grunnskóla frá 1999 og má túlka forvarnarhluta hennar ansi vítt, nánast eftir hentileika. Kynfræðsluþættinum er meira að segja gert lægra undir höfuð í námskránni frá '99 en í námskránni frá 1989 sem hlýtur að vekja nokkra athygli. Ekki verður það svo túlkað að ástandið hafi batnað svo um munaði að ekki þætti þörf fyrir það lengur.

Skólum er í dag boðið upp á ýmsa fræðslu frá fagaðilum sem koma í skóla og halda fyrirlestra bæði fyrir nemendur í 8. - 10. bekk og foreldra þeirra, það er svo aftur á valdi hvers skóla hvort hann þyggji þessa þjónustu. Allt kostar jú peninga. Svo er auðvitað áhyggjuefni hvernig staðið er að kynfræðslu unglinga eftir að skólagöngu lýkur og fram að 18 ára aldri.

Kerfið miðar heldur ekki að aldri þeirra sem verða þungaðir og virðist það oft á reiki hvort um sé að ræða ólögráða einstakling eða ekki í þessum tilfellum. Stelpa á grunnskólaaldri eða undir lögaldri er þannig ekki meðhöndluð á neinn sérstakan hátt (að mínu viti) þegar kemur að fóstureyðingum sem vekur hjá manni nokkra furðu. Einhverjir muna kannski eftir ungri stelpu sem birtist í Séð og heyrt fyrir nokkrum árum. Hún sagði sögu sína sem var sú að upphaflega hafði hún, 13 ára gömul, verið staðráðin í því að fara í fóstureyðingu. Eftir að hafa farið í gegnum reglubundið ferli fyrir fóstureyðingu sem m.a. felur í sér að fara í sónar gat hún á engan hátt fylgt ferlinu til enda. Ungar stúlkur fara auðvitað fyrir það fyrsta í fóstureyðingu af því að félagsleg staða þeirra er þannig, þið vitið vegna aldurs. Eins finnst mér óþarfi að persónugera fóstureyðingar um of fyrir þessum aldurshópi. Maður hefði haldið að áfallið væri nógu mikið fyrir þó ekki þurfi að vera með forvarnir gegn fóstureyðingum þ.e. með því að sýna ,,tilvonandi móður” ófætt barn hennar. Með þessu finnst mér óhjákvæmilega að einhverju vera að gera lítið úr móðurtilfinningum þessara stúlkna sem grípa til þessa neyðarúrræðis sem fóstureyðingar eiga að vera. (Viðhorf fólks á Íslandi til fóstureyðinga er svo aftur efni í heila ritgerð).

Ég held ég gleymi aldrei þeim degi þegar ég, 17 ára gömul móðir tveggja ára barns og nemi í framhaldsskóla gekk inn á félagsmálastofnun og spurði hvort ekki væri til einhver styrkur sem væri veittur fólki í sömu stöðu. Svörin sem ég fékk var að svo væri ekki og afhverju svo væri ekki var að stofnunin gat alls ekki staðið undir því að hvaða nemi sem er í Flensborg gæti komið og beðið um styrk. Mér fannst ég auðvitað ekki vera hvaða nemi sem var, gat ekki séð að það væru margir sem þyrftu að framfleyta öðrum en sjálfum sér. Fáir sem eyddu vasapeningunum í bleiur :o) Á þessum tímapunkti áttaði ég mig á að öryggi er ekki sjálfgefið, ég varð fyrir vikið enn sáttari við mitt hlutskipti og þá sér í lagi foreldra mína. Mikið var ég þakklát fyrir hversu heil þau voru. Niðurstaðan var að ef ég hefði ekki verið alin upp á mínu heimili, fengið allan þann stuðning sem mér var veittur þá hefði ég jafnvel ekki getað klárað grunnskóla. Það er því undir fjölskyldu þeirra sem lenda í þessari stöðu komið hvernig málum verður háttað.

Það verður að segjast að það er svekkjandi að enn skuli ekki verið gert ráð fyrir ótímabærum þungunum í kerfinu, reynslan ætti að segja okkur það að þörfin er fyrir hendi. Kannski sökum aldurs þeirra sem lenda í þessu er enginn til að berjast fyrir þennan hóp. Þegar maður er svo orðinn nógu gamall til að standa í þessu finnst manni maður of gamall og er sömuleiðis feginn því að hverfa í fjöldann kannski vegna þess að hin almenna skilgreinig á ungri móður er ekki þannig að mann langi að flíka stöðu sinni.

Auður er veik í dag, búin að vera slæm í maganum um helgina. Vona að hún sé að verða betri. Ísak er kominn heim, hann var ósköp ánægður með ferðina. Hann fékk að fara í skólann á Barðaströnd og fékk gamla kennarann minn hann Torfa. Hann var víst mjög skemmtilegur í öllu nema stærðfræði, fyndið því ég hugsaði það sama :o)

Auður fer alltaf undir borð þegar hún er að gera eitthvað sem hún heldur að hún megi ekki gera (verst er að hún heldur að hún megi ekkert gera og er þess vegna oft undir borði) áðan var hún komin undir borð og ég spurði hana hvað hún væri að gera ,,þér kemur það ekki við" heyrðist þá undan borðinu :o)

Læt hér fylgja myndir eftir listakonuna Auði

Örninn sem Ísak sá og tók lambið

Pizza ;o)

Kindin Úffa




Þetta lamb eru báðir hrútarnir hennar og Úffu, Snæfríður og Stígur :o)

Ofsalega hefur manni liðið vonleysislega að lesa blöðin og fréttir síðustu vikur. Það er svekkjandi að enn í dag skuli fólk ekki telja það eitt af forgangsmálum þjóðfélagsins að jafna rétt kynjanna. Greinilegt að ekki má sofna á verðinum ef marka má kannanir á launamuni kynjanna. Ég er reyndar virkilega ánægð með að ekki hefur tekist að slá á þá umræðu í deilu ljósmæðra að hér sé í raun um misrétti að ræða. Óþolandi þegar er verið að benda manni á hvað íslenskar konur hafi það gott á heimsvísu. Jú, jú sannarlega gott að mega vinna fyrir sér og ganga í skóla en þessi umræða á bara ekki lengur við hér og þó við séum vel staddar á heimsvísu merkir það ekki að við eigum bara að sitja og bíða eftir því að aðrar konur nái sömu ,,kosta kjörum" og við. Maður hefði haldið að það væri eftirsóknarvert að vera í forystu hvað þessi mál varðar og vera öðrum þjóðum fyrirmynd. Það er víst auðvitað eins og með svo margt annað, ekki í forgangi.

--------

En.... að allt öðru. Ísak er fyrir vestan hjá ömmu og afa á Seftjörn, Þórhallur er enn og aftur farinn í veiðiferð :o) meira útstáelsið á þessum manni mínum. Lítur út fyrir svolítið púsl með að koma litla kút heim þar sem smalamennskum hefur verið frestað um viku vegna veðurs. Meira hvað fólk er farið að hlífa sér :o) Ég er að fara í partý á morgun!!! Hlakka alveg rosalega mikið til!

-------------

Ásdís og Andrea komu við áðan og eitthvað barst tónlistarnám í tal og við Ásdís fórum að rifja upp hvernig valinu á hljóðfærum hefði verið háttað á Barðaströndinni. Við börnin vorum látin standa í línu og þar vorum við skoðuð vandlega og líkamsbyggingin tekin út. Svo fengum við að sjálfsögðu hljóðfæri sem samsvaraði vextinum. Langir puttar voru settir á píanó :o) Ásdís fékk trompet (af því að hún var með svo stórar kinnar, hélt hún) en ég fékk horn (eflaust af því ég var svo mikil budda). Býst þó við að meginmarkmiðið hafi verið að koma á legginn lúðrasveit þó svo ég sé alls ekki að gera lítið úr fagmennsku Övinds og Görillar við valtæknina :o) Það fór reyndar ekki mikið fyrir þessari lúðrasveit...... svo kannski líkamsvöxturinn hafi ráðið úrslitum. Mér finnst sjálfsagt að halda í þessar staðalímyndir :o) ....þó litlu buddunni mér, 8 ára gamalli, hafi liðið feit með nýja hornið mitt í fanginu. Og Ásdís greyjið sem mátti eflaust ekki við því að fá stærri kinnar, sökum nýrrar tómstundar, blés af einskærri innlifun. Kannski sem betur fer fyrir okkur þá varð ferill okkar sem blásturhljóðfæradömur ekki langur.

Fyrir áhugasama þá er hérna linkur að greininni hennar Sóleyjar, Réðum við rangan verktaka fyrir ljósmæður?

http://soley.blog.is/blog/soley/image/667539/

Hvet fólk til að lesa hana :o)

Hvet fólk til að lesa Morgunblaðið miðvikudaginn 10. september. Sóley frænka mín fær birta grein þar um kjarabaráttu ljósmæðra. Flott grein sem vekur mann til umhugsunnar.

--------

Hann Ísak stendur enn fast á því að verða bóndi þrátt fyrir efasemdir um gildi skólagöngu :o) Það er kominn fiðringur í hann núna þar sem smalamennskur eru að bresta á. Hann óskar eftir því að komast sem oftast vestur. Ef fólk er á leið vestur og vantar með sér hlaupagikk þá er Ísak þegar hlaupinn af stað.... :o)