Fyrsti áratugurinn

27. mars og yngsti sonur okkar fagnar í dag 10 ára afmælinu sínu. Hann var fljótur að koma í heiminn litli anginn og má í sjálfu sér þakka Gullu frænku að hann fæddist ekki heima en það var fyrir hennar ráðleggingar að við fórum upp á Landspítala til að láta tjekka á stöðunni. Ljósmóðirin Gulla þekkti auðvitað öll helstu einkenni þess að barn væri að koma í heiminn. Ekki þó þannig að við vissum ekki hvað væri í vændum en þar sem ég hafði gengið í gegnum fæðingu áður taldi ég mig nokkuð vissa um að ekki væri von á honum strax þar sem fyrri fæðing hafði tekið heldur lengri tíma og verkirnir voru ekki slæmir. Það mátti þó engu muna því tæpum klukkutíma eftir að við komum inn á Landspítala var pilturinn fæddur og það með látum því ljósmóðirin og neminn hennar áttu fótum sínum fjör að launa þegar vatnið fór og skvettist yfir á þær og vegginn fyrir aftan þær. Pínulítill var hann lagður í fangið á okkur foreldrunum og mér er minnistætt hversu hrikalega lítill mér fannst hann vera, enda heilu kílói léttari en bróðir hans. Hann hefur þó sýnt það og sannað að hann er stór karl og mikill karakter.

Í dag var að sjálfsögðu fagnað en hann fékk þó þann valkost að hafa afmælismáltíðina (pizzu) í dag eða á morgun þegar pabbi hans væri heima. Hann sagðist þurfa að hugsa þetta vel sem hann gerði. Þessu fylgdu að sjálfsögðu kostir og gallar. Hann fann það fljótlega út að það væri hentugt ef annað hvort Hafsteinn eða pabbi hans væru ekki í veislunni, þannig gæti hann fengið nóg að borða (þeir borða s.s. mjög mikið) við rökræddum þetta auðvitað svolítið því ég taldi að hann fengi nú alltaf nóg að borða og það væru nú yfirleitt afgangar þ.e. eftir að við fórum að kaupa tvær pizzur. Þetta hugsaði hann með sjálfum sér í rúman hálftíma, taldi þá að það væri gaman að hafa veislu annað kvöld með öllu tilheyrandi fremur en nú í kvöld. Samt var hann með miklar áhyggjur yfir ofáti feðganna og var ekki rórri fyrr en við vorum búin að fara yfir þetta skref fyrir skref og rifja upp fyrri máltíðir, afganga, tala um eigingirni, nísku og gildi samveru og að gefa með sér. Hann fór sáttur í rúmið, vongóður um að fá pizzu í morgunmat á laugardaginn þ.e. ef enginn verður búinn að BORÐA AFGANGANA!

ekkert kossaflens takk!!!

Jæja páskarnir búnir. Stórgott frí og langþráð. Vorum nánast barnlaus um páskana eða bara með einkadótturina sem kunni sínu hlutskipti afar vel þó hún fagnaði bræðrum sínum vel þegar hún hitti þá loks. Hún er enn nokkuð ánægð með þá og var t.a.m. ólm í að kyssa þá góða nótt í kvöld sem hún er venjulega afar óhress með. Vill yfirleitt bara kyssa annan þeirra þá oftast Hafstein Einar því Ísak verður afar sár ef hann fær ekki koss (enda kúrari með eindæmum) örlar aðeins á kvikindisskap hjá dömunni.

Styttist óðum í fermingu, spennan magnast jafnt og þétt. Vorið nálgast sömuleiðis það er nú eins og maður sé aðeins farin að fá sýnishorn af því, þrátt fyrir að það hafi gert örlítið hret þá er öllu hlýrra.

Íris

Milli þvotta.....

Fátt betra en sunnudagsmorgnar. Nú reyndar glimur í eyrum mér barnalög sem Auður mín dillar sér við milli þess sem hún litar Sollu stirðu. Ég man vel eftir sunnudögunum þegar ég var lítil, bæði inni á Seftjörn hjá ömmu og afa sem og á Patró. Inni á Seftjörn var hlustað á rás 1, steik í ofninum, yndislegt eins hjá mömmu og pabba nema þar var hlustað á Rás 2. Ég kann mjög vel að meta þá hefð að hafa sunnudagsmat og er nokkurn vegin búin að koma Þórhalli inn á þennan sið líka....þó engin sé steikin inni í ofni núna :) enda er elskulegur minn í snjósleðaferð, Ísak hjá vini sínum (gisti) svo það yrði heldur fámennt í sunnudagsmatnum. Stefnum á vöfflur eða pönnukökur að sjálfsögðu með rjóma í kaffitímanum eða fyrr enda held ég að það sé von á gestum. Ég er á kafi í óhreinafatatauinu, markmið dagsins er að komast í botninn! Nú bíð ég bara eins og stillt og prúð húsmóðir eftir að þurrkarinn klári svo ég geti hafist handa við að brjóta saman. Ég strauja reyndar ekki.....gestirnir komnir í fjörið, fain að baka. Jahh ekki amalegur sunnudagsmatur.

Að tapa mér í glimmeri á netinu

[Glitterfy.com - *Glitter Photos*]

memoryspace full

Ég og fermingardrengurinn erum á leiðinni á kransakökugerðarnámskeið. Varð reyndar agalegur ruglingur sem í raun er kannski ekki svo furðulegt þar sem ég er gleymin með eindæmum. Jæja skammtímaminnið er í lamasessi ekki langtímaminnið. Þannig var að fyrir löngu síðan skráði ég okkur mæðginin á námskeið þriðjudaginn 4. mars það mundi ég vel. Í síðustu viku kom heimilisfræðikennarinn aftur á móti til mín og spurði hvort ég gæti ekki komið kl. 17:00 í staðin fyrir kl. 19:00 ég rak þá augun í það að ég var skráð 5. mars en ekki 4. mars. Ég reyndi aðeins að þræta en fyrir þær sakir að minni mitt getur verið gloppótt (eins og áður sagði) þá þorði ég ekki mikið að mótmæla. Ég sem er komin með góða reynslu af minnisleysi ákvað því að skrá herlegheitin inn í símann minn sem nú hefur tekið við störfum skammtímaminnisins. Ég var búin að panta pössun fyrir litlu skruddu en vissi að ég þyrfti að taka hana með mér í smá stund þar sem barnapían mín, Þórhallur, vinnur amk. til kl sex. Jæja síminn minnti mig staðfastlega á þetta í dag og ég fór í hendingskasti með Auði í búðir til að redda því sem redda þurfti (barnið hrikalega til fara, allt hafði blotnað í leikskólanum svo hún var í einhverjum afgöngum) kl. 17:10 er ég loks komin upp í skóla.......allt harðlæst svo ég hringi í mömmu vinar hans Hafsteins í milljónasta skipti í dag og fékk staðfestan tímann (19:00 ekki FIMM) svo ég hringdi í heimilisfræðikennarann sem aumkaði sig yfir mig og leyfði mér að koma í kvöld (þar sem barnapían mín var þegar komin á Kjalarnesið og gat ekki passað fyrir mig á morgun). Jæja þið haldið kannski að nú sé mig að misminna með langtíma- og skammtímaminnið og þau séu hvorugt í funksjon. Aha en ég ákvað að sætta mig ekki við þá staðreynd svo ég tékkaði á póstinum mínum og viti menn langtímaminnið í lagi 4. mars var það en það er spurning með heimilisfræðikennarann, það er spurning hvort hún þurfi ekki að láta tjekka sig af????

minningar

Þegar ég hugsa um hana ömmu mína kemur upp í hugann sólskin og sandur, litlar kartöflur ræktaðar í sandinum og radísur sem mér þótti gaman að taka upp úr matjurtagarðinum, þó ekki vegna bragðsins, að ógleymdum hveitikökunum sem voru víða frægar og ég man að ég fylltist stolti þegar einhver hrósaði þeim sem var ansi oft. Eftir að ég fór sjálf að halda heimili hefur mér sjaldan þótt ég eins mikil mamma og þegar ég baka hveitikökur. Ég man eftir fallegu styttunum sem stóðu í hillunni inni í stofu í Kví. Mér fannst þær unaðslegar og vildi helst leika mér að þeim sem að sjálfsögðu mátti ekki, ein var að mig minnir spiladós og þannig komst upp um mig ef ég var að fikta í þeim. Ég man eftir stígvélunum hennar ömmu sem mér þóttu svo frúarleg, lág stígvél með mjórri tá og afar kvenleg. Veðurmælistöðin og amma í símanum að senda inn tölurnar inni á skrifstofu þar sem einnig voru litir í gamalli macintoshdós sem hafði að geyma liti sem hvergi fundust annarsstaðar að mér fannst.