Í morgun þegar ég var að keyra upp í skóla (eftir að hafa þurft að dæla lofti í dekkið á bílnum #%%## sem verkstæðiskarlinn gerði ekki nógu vel við) varð mér litið upp til fjallanna. Þau voru snævi þakin og yfir mig kom þessi notalega tilfinning yfir því að veturinn væri í þann mund að bresta á. Rómantíkin tók öll völd enda veðrið með eindæmum fallegt, ég reyndi að sjálfsögðu að horfa raunsætt á málið þe. muna að svona til lengdar þá er ég enginn sérlegur aðdáandi ófærðar og að kannski mér þætti þetta svolítð snemmt. Núna horfi ég eingöngu raunsætt á málið þar sem allt er að verða á kafi í snjó, það er kalt úti, ekkert skemmtilegt í sjónvarpinu sem hefði verið til að toppa allt. Ég þurfti t.d. í þessum hríðarbyl að keyra út á bensínstöð og dæla í helv.... dekkið (af því að Þórhallur benti mér ekki á það fyrr en rúmlega 6 í kvöld að ég hefði nú getað farið og látið gera við það). Það er ekkert rómantískt við það, býst við að endurtaka leikinn nokkrum sinnum á morgun. Ætli ég þurfi virkilega að skafa bílinn á morgun???

Ég þakka mínu sæla fyrir að hafa ekki verið búin að lofa börnunum meiru en það að ég lofaði Ísak því að ég skyldi kaupa fyrir hann skólatösku í útlöndum. Ætli það verði ekki það eina sem verður keypt. Býst fastlega við því að taka með mér nesti já eða selja eitt stykki nýra meðan ég er ytra, frétti í dag að það fengist ágætis verð fyrir svoleiðis í Mexíkó....fínt líka að fá það borgað í dollurum og þurfa ekki að skipta úr krónu druslunni. Það er nú samt eitthvað rómantískt við að taka með sér nesti. Amma á Seftjörn steikti t.a.m. alltaf mikið af kótelettum í raspi fyrir ferðalög, þær smökkuðust einstaklega vel kaldar. Svo aftur á móti hefur maður heyrt að skammtastærðir í Ameríku séu á við fjölskyldupakka hér á landi svo það er alltaf hægt að skjóta saman. Ég reyni samt að vera bjartsýn og stefni á það að geta keypt dollarann fyrir 120 kr. jahh nei segjum 125 kr.